تقدیم به آقاجون بزرگوار و گرامیم !!
بسم رب العالمین
به نام خالق عشق و ایثار و محبت .. و معلم ، تندیسی کامل ازین معناست !
خدایا چجوری و از کجا شروع کنم و چی میتونم بگم جائی که زبان و قلم خاموشند و سکوت میکنند تا دل ، لب به سخن گشاید ...
ملتمس دعا جونم اینجا چقدر سخته انتخاب مطلب ولی بعدش چه آسون میشه نگاشتنش ؛ البته وقتی بیابیش و اگر یافتیش !!!
دنبال بهانه ای میگشتم برای تبریک روز معلم و تجلیل از کلیه معلمین و آموزگاران و اساتید ارجمندم در طی دوران تحصیلم ، ولی راستش نمیدونم چجوری میتونم با واژه ها همه احساسم رو بیان کنم ؟!؟!؟
راستی !!!!!!!!!!!! همین ابتدا تا یادم نرفته از جانب " ملتمس دعا " هم مامورم که ابلاغ صمیمانه ترین تشکر و تقدیرها رو داشته باشم خدمت کلیه اساتید ارجمند ایشون :
««« به پاسداشت زحمات شما اساتید بزرگوارم ؛ که کویر تشنه وجودم را به دریای جوشان علم و حکمت سیراب نمودید ؛ بوسه بر دستان مهربانتان نثار نموده و از صمیم قلب ، روز " معلم " را به محضر شما اساتید بزرگوارم تبریک و تهنیت عرض میکنم . »»»
خب این هم از به انجام رساندن ماموریتم از سوی ملتمس دعا !!
بنده یعنی " محب " هم ضمن عرض تبریک و تشکر از تمامی آموزگاران و معلمین و دبیران و اساتید گرامیم ، چند کلام زیر را خاصه و مخصوص و کاملا اختصاصی تقدیم میکنم به عزیزترین استادم که بلطف خداوند متعال ؛ همچون نوری هستند فراراه ظلمات این دنیای ظلمانی که هممون بنوعی درگیر ظلمات این دنیای وانفسائیم ؛ همان نوری که حضورشون بعنوان استادم و سعادت و توفیق در محضر ایشون بودن برای من ، نقطه عطف زندگیم بود و است و ان شاءالله خواهد بود ، چرا که همه نفسهائی که میکشم رو مدیون محبت و همراهی این معلم بی همتا هستم ...
امیدوارم بتونم شاکر این نعمت عظیم الهی باشم !!!
البته این استاد بنده ( آقاجون بزرگوارم ) رو دیگه هیچکس و حتی ملتمس دعا هم نمی شناسه ، پس چه بهتر و چه زیبافرصتی که چند جمله از سویدای وجود ، تقدیم نمایم به محضر این استاد بی نظیرم :
مهربان استاد گرانقدرم ، هرگز یادم نمی رود همو که حکیم است ، به حکمت بی پایانش ، همان حکمتی که شاید هنوز مُحرِم نگردیده ام تا بتوانم با احرام کامل دل ، این حکمت الهی را حلاجی نمایم ؛ خود آنگونه خواست تا در این ظلمات به اتکاي تو گام بر دارم .
با تو و با باور همراهي تو ، با تو و با مهر بیکرانت و در این موهبت ازلی ، با تو بودن چه باشکوه است و همراهی و حمايتت را حس کردن چه دلپذير است !
معلم بی نظیرم ، اي مهرت خانه نشين قاب دلم
در اوج سردر گمي و نا آرامي ؛ مرا از آرامش لبريز کردي .
اي لحظه لحظه با من ، براي اين دلگرمي بي نظير ، با اين کلام حقير ، پيش آن بزرگي
بي انتهاي عظيم ؛ سکوت و سکوت و سکوت چه حقير است !!
چه سکوت ، چه صدا ، چه کلام و چه نگاه .
حتي عظمت بي انتهاي سکوت شکستني ، با ما بر آن همه مفهوم ناگفتني ، از عظمت پهناور انديشه ات ترک بر ميدارد .
مهربانم ! عطر حضورت را از مشام مشتاق جانم ، حتي لحظه اي دريغ مدار که بودنت را هر لحظه ديدن ، سعادتي غير قابل وصف است .
در این مدت به من آموختی که از« بينايى » تا « بينش » فاصله بسيار است ،
همچنان كه فاصله « چشم » تا « ديد » ؛ زياد است .
آموختی ام که :
« چشم دل » باز كن كه « جان » بينى
آنچه « ناديدنى » است ، آن بينى
با تو یافتم که آنگاه که يوسف روح و جان ، اسير و زندانى « محبت » گشت ؛ بايد به همان مشیت و حکمت مقدر شده ، اين يوسف گرفتار را از چاه نفس بيرون آورد و بگونه ای زیبا « عزيز » ش ساخت !!!
همان محبتی که عمق زلالیش را درک نموده و ...
چه زیبا ترنم کلام دلنشینت ؛ گذر شبها و روزهائی را برایم هموار ساخت که لحظه لحظه اش خود را در کنار شما مربی آسمانی ام میبینم ...
پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب
تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم
خداوندا ! به شکر این موهبت اميدي که در دلم به وديعه گذاشتي ، مي توانم جسارت ياري خواستن از تو ، در کنار با او بودن را با دیده اشک آلود التماس ؛ تمنا نمایم و این نعمت ارزشمند را پاس بدارم .
هرچی سعی کردم نتونستم یعنی اصلا نمیشه هدیه ای در خور و شایسته استاد گرانقدرم مهیا کنم ، جز این قلب مالامال از عشق و محبت را که با گلستانی مملو از همه گلهای معطر عالم ، یکجا تقدیم میکنم به بهترین همراه بهمراه این چند سطر برآمده از اعماق وجود که همه اش هم بازتاب و انعکاس کلام حکیمانه خودشان بود که امیدوارم قصورات این شاگرد کمترینشون رو به بزرگواریشون ببخشند .
****************
این چند بیت هم به نیت همه مخاطبینی که توفیق بهره مندی از محضر اساتیدی بی همتا را یافته اند :
مقام امن و مى بى غش و رفيق شفيق
گرت مدام ميسر شود زهى توفيق
بيا ساقى آن جام چون سلسبيل
